In 2014 werd het personeelsbeheer van de Amerikaanse overheid gehackt en werden de gegevens van ongeveer 18 miljoen mensen buitgemaakt. In India werden vier overheidswebsites gehackt en kwamen de Aadhaar-gegevens (het Indiase socialezekerheidsstelsel) van 130 miljoen mensen aan het licht. In 2015 werd het Australische ministerie van Immigratie gehackt. Het Japanse pensioenstelsel werd in 2012 gehackt en de gegevens van ongeveer 1.25 miljoen mensen kwamen in gevaar. Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Het lijkt erop dat overheidssystemen over de hele wereld kwetsbaar zijn voor cyberaanvallen en een geliefd doelwit voor hackers vormen. Ondanks dat ze de machtigste instantie van het land zijn, met briljante geesten en al het geld van het land tot hun beschikking, kunnen ze zich nog steeds niet verdedigen tegen cyberaanvallen. Hier volgen enkele redenen waarom cybercriminelen zich richten op overheidsdatabases en -websites.
1. Gebrek aan begrip: Overheidsinstanties zijn niet de IT-afdeling. Met uitzondering van defensie lopen andere departementen doorgaans achter met de adoptie van technologie en zijn ze niet zo technisch onderlegd. Technologie wordt binnen overheidsdepartementen vaak van bovenaf opgelegd, waardoor het voor medewerkers op de werkvloer lastig is om de risico's van de systemen te begrijpen. Ze hebben ook weinig kennis over malware, ransomware, datadiefstaltechnieken, social engineering en andere beveiligingsdreigingen. Met zo weinig begrip binnen een departement is het zeer onwaarschijnlijk dat het personeel voldoende voorzorgsmaatregelen kan nemen om zichzelf te beschermen.
2. Zelfgenoegzaamheid: Zelfgenoegzaamheid is een van de grootste problemen bij vrijwel alle overheidsdiensten. Zonder gevoel van urgentie behoren overheidsdiensten tot de organisaties die het langzaamst veranderen. Cyberverdediging vereist daarentegen dat mensen proactief en flexibel zijn – voortdurend op zoek naar bedreigingen. De meeste afdelingen kijken naar de IT- of beveiligingsafdeling voor richtlijnen en voeren deze zonder nadenken uit. Ze doorlopen de checklist en ontslaan zichzelf van hun verantwoordelijkheid. Dit maakt hen zeer kwetsbaar voor cyberdreigingen.
3. Silo's: Net als de meeste bedrijven werken overheidsdiensten ook in geïsoleerde compartimenten. Er is minimale informatie-uitwisseling, behalve wat door de autoriteiten is voorgeschreven. Bovendien zijn de communicatiekanalen traag en vaak inefficiënt. Dat is slecht nieuws voor cyberverdediging. Voor een actieve verdediging is dreigingsinformatie, threat intelInzichten en geleerde lessen moeten snel binnen de hele organisatie worden gedeeld. Het bureaucratische communicatiemedium vormt een belemmering voor het toepassen van de beste beveiligingspraktijken. (Om bijvoorbeeld encryptie effectief te laten werken, moet de encryptiesleutel periodiek worden gewijzigd en aan de betrokken partijen worden gecommuniceerd. Trage communicatie van de sleutel zal echter de informatieoverdracht stoppen totdat de sleutel is uitgewisseld, wat in een bureaucratische modus langer duurt dan acceptabel is).
Lees ook: Welke risico's brengt nieuwe technologie met zich mee voor de overheid?
4. Machtstructuren: De machtstructuren binnen de bureaucratie belemmeren de implementatie van de best mogelijke oplossingen voor cyberbeveiliging. De machtsstructuren binnen de overheid zijn een realiteit die niet genegeerd kan worden, maar de IT-afdelingen moeten onafhankelijk van dergelijke structuren kunnen opereren. Veel overheden beginnen dit in te zien en zijn begonnen met het opzetten van een aparte IT-afdeling die verantwoordelijk is voor het toezicht op de IT in alle departementen, inclusief de IT-beveiliging.
5. Financiële beperkingen: Overheden beschikken over enorme geldbedragen voor hun respectievelijke landen, maar kampen met een tekort aan geld voor eigen gebruik. Wereldwijd hebben overheden een chronisch tekort aan geld voor hun operationele activiteiten. Hierdoor komen diverse essentiële operationele vereisten op de achtergrond te staan. Cyberbeveiliging is daar een voorbeeld van. Met de dagelijks opduikende nieuwe dreigingen heeft cyberbeveiliging een specifiek budget nodig om de beveiligingsinfrastructuur continu te verbeteren en medewerkers op te leiden om deze nieuwe dreigingen te bestrijden. Helaas gebeurt dit zelden, waardoor de IT-infrastructuur van overheden kwetsbaar blijft voor hacks en datalekken.
Bureaucratie, gebrek aan financiële middelen en gebrek aan initiatief zijn de meest voorkomende redenen voor het hacken van IT-systemen van de overheid. Omdat overheidssystemen zeer gevoelige gegevens bevatten, die bij een inbreuk chaos kunnen veroorzaken, zouden ze zich veel meer op cyberbeveiliging moeten richten dan welke andere commerciële instelling dan ook. Helaas is de realiteit heel anders en moet die snel veranderen als overheden hun land en landgenoten willen beschermen tegen demonische cyberdreigingen.
Als IT-beveiligingspartner voor uw bedrijf, Seqrite biedt uitgebreide eindpuntbeveiliging tegen geavanceerde cyberdreigingen. Ga voor meer informatie naar onze website or
