Traditioneel richt elke discussie over netwerkbeveiliging zich op een specifiek model dat organisaties grotendeels hebben geïnternaliseerd. Dit model is gebaseerd op grenzen of parameters en gaat uit van een perimeter of een grens buiten een netwerk. Met dit model beoogt cybersecurity deze parameter te versterken, vanuit de gedachte dat alle entiteiten buiten deze onzichtbare perimeter vijandig zijn en alle entiteiten binnenin vertrouwd worden.
Dit traditionele beveiligingsmodel lijkt echter steeds meer achterhaald in een tijdperk van ernstige datalekken die een aantal grote bedrijven veel pijn en geld hebben gekost. De reden hiervoor is dat de wereld van vandaag meer verbonden is dan ooit tevoren, waardoor het concept van silo's langzaam verdwijnt. Servers en netwerken zijn onderling verbonden met andere derde partijen, waardoor het vaak moeilijk is om deze onzichtbare perimeter te handhaven en een organisatienetwerk veilig te houden.
Vertrouw niemand
Daarom wordt het 'zero trust'-model steeds populairder. Het zero trust-netwerkmodel, geïntroduceerd door de Amerikaanse marktonderzoeksgigant Forrester Research, elimineert het concept van een perimeter en vereist dat bedrijven al het netwerkverkeer inspecteren zonder enige classificatie van 'binnen' en 'buiten'. In principe wordt geen enkele gebruiker of verkeer als 'geautoriseerd' beschouwd en wordt alle toegang tot een specifiek netwerk beheerd door dezelfde set regels. In principe is er sprake van 'zero trust' in dit model: al het verkeer naar het netwerk is onbetrouwbaar en moet worden gevalideerd voordat het toegang krijgt.
Een zero trust-netwerk gaat er automatisch van uit dat alle gebruikers en al het dataverkeer via een onbeveiligd netwerk opereren en dat al het netwerkverkeer daarom versleuteld is. Dit betekent dat de cybersecurityarchitectuur aanzienlijk strenger is: gebruikers moeten hun inloggegevens valideren telkens wanneer ze toegang willen tot het netwerk en er is vaak sprake van multifactorauthenticatie. Hoewel dit misschien wat te lastig lijkt voor organisaties die nog steeds een traditionele perimeterverdediging gebruiken, wordt het zero trust-model snel verder ontwikkeld en steeds belangrijker.
Hier zijn enkele stappen die u kunt nemen om een zero-trustnetwerk voor een organisatie op te bouwen:
- Identificatie van gevoelige gegevens – De eerste en meest cruciale stap is de identificatie van gevoelige gegevens binnen de onderneming. De belangrijkste informatie die nodig is, is hoe deze gegevens worden opgeslagen, hoe ze worden gebruikt en door wie, en hoe gevoelig ze zijn. Vervolgens moeten deze gegevens worden geclassificeerd.
- Gegevensstroom binnen het netwerk – Door inzicht te krijgen in de gegevensstroom binnen het netwerk, kunnen ondernemingen zien welke belanghebbenden welke soort gegevens nodig hebben. Zo zijn ze goed voorbereid voordat ze een zero-trustmodel implementeren.
- Ontwerp voor een zero-trustnetwerk – Het is belangrijk dat een zero-trustnetwerk wordt ontworpen op basis van de vereisten. Dit betekent dat er moet worden vastgesteld waar microperimeters worden geplaatst, afhankelijk van de datastroom. Daarom vereist een zero-trustnetwerk vanaf het begin structurele veranderingen en is het moeilijk om dit halverwege een bestaand model te implementeren.
- Toegangscontrole – Toegangscontrole vormt het belangrijkste onderdeel van een zero-trustnetwerk. Omdat toegang wordt verleend op basis van restrictieve en beperkte need-to-know-principes, moeten er beleidsregels worden opgesteld over welke gebruikers welke toegang krijgen en wat de beperkingen zijn.
- Continue monitoring – Een zero trust-netwerk vereist constante monitoring en beoordeling van de netwerksituatie, omdat in dit type systeem al het verkeer belangrijk is, niet alleen extern verkeer. Monitoring is daarom belangrijk om de bron achter al het verkeer te vinden en eventuele ongewone situaties, zowel intern als extern, te signaleren.
Als IT-beveiligingspartner voor uw bedrijf, Seqrite Biedt uitgebreide beveiliging tegen geavanceerde cyberdreigingen. Meer informatie
